Despois da primeira edición o ano pasado do “Día de Internet” este ano repítese o acto. E por si fose pouco coincide co día das nosas letras (Día das Letras Galegas, adicado este ano a Manuel Lugrís). Podemos pensar que se nalgún momento tivemos oportunidade de facer ruído rivindicando a nosa cultura ese día pois agora está máis eclipsado por outra festividade. Esa pode ser unha idea (moi pouco intelixente, na miña opinión). Outra sería que os nosos gobernantes aproveitasen a oportunidade e a potencialidade da rede para impulsar as  nosas letras a través de Internet. Como ben di Luis Arroyo: Trátase de facer o mesmo pero vestidos de Internet.

Precisamente nunha reunión mantida cos promotores da idea (Asociación de Usuarios de Internet) e os diferentes colaboradores (unha bágoa que non había ningún representante galego, a diferencia do ano pasado) Miguel Pérez, Jesús Valbuena e as demáis personas que potencian este evento, comentaron como novidades para este 2006 que un dos obxectivos será involucrar ós países de Latinoamérica. Así, en representación atopábase na reunión unha voceira da Casa de América.

Calquera pode poñer en marcha (en conxunto, sempre será máis fructífero) calquera idea que lle xurda, co apoio de todo o equipo de profesionáis do Día de Internet.

Desexo, espero e quero pensar que Galicia saberá sacarlle partido a tal día para potenciar e fomentar o coñecemento das súas letras polo mundo enteiro, porque si o 17 de maio é o Día de Internet para nós tamén é o Día das Letras Galegas.

Susana del Río pasoume esta mañá o programa dun seminario que Barakaldo vai a acoller o próximo 6 de febreiro para reflexionar sobre a sociedade civil é a Unión Europea. O tema pareceume interesante: Estarán catedráticos, políticos de referencia no ámbito da UE … pero sobre todo porque dende que me facilitou a información non paro de pensar: Se ós cidadáns nos costa participar no ámbito local -porque non hai suficiente interés ou non hai ás canles suficientes- ¿Cómo será posible canalizar a participación cidadán na UE?

Obviamente, se falo da participación cidadán no ámbito local non podo deixar de mencionar (aínda que só sexa mencionar) o proxecto (que xa é máis que unha realidade) que me ocupa día a día a miña cabeza: www.proyectociudadanos.net (antes coñecido coma cidadáns2005.net). Pero se continuo pensando no mesmo, non podo deixar de mencionar tamén o proxecto “Europa2005.net” que tivo precisamente por obxectivo fomentar o debate entre os representantes políticos e os cidadáns no referendum da Constitución Europea. E por cercanía a Galicia, tampoco podo deixar de falar de “Galicia2005.net” que pretendía que os electores galegos interactuasen cos candidatos galegos ás eleccións autonómicas o pasado ano.

Todos eles proxectos realmente apasionantes que xurdiron do tempo de moitas persoas e da incansable mente de Jaime Estévez.

E agora continuo preguntándome ¿Cómo se consigue fomentar a cercanía da ciudadanía na UE?

Pois digo eu: con moito moito esforzo ¿Verdade?

Non falla. Todos os compañeiros que nos demos cita os pasados días 19 e 20 de xaneiro en Vitoria falamos hoxe do mesmo: da grata experiencia que foi traballar en equipo sobre un mesmo obxectivo, co nome de Taller Web 1.0 . Comenzo o repertorio de citas, xa que todas elas -aínda que co mesmo tema- teñen o seu toque persoal entorno a idea traballada ó carón de Mentxu Ramilo. Obviamente, tratáronse temas de participación e se algo me quedou máis claro é que realmente para as institución tratar este aspecto na súas páxinas Webs é un tema moi delicado, por non dicir tembloroso.

En termos de participación, Jon Gómez Goikolea demostroume ser un claro exemplo de aposta pola participación nas institucións públicas, nin máis nin menos que no Parlamento Vasco (prometo desta seguir as súas recomendacións con Saphiro). Non sen razón, Jon -na proposta final para as administracións públicas- recomendou que os representantes políticos asumiran “a participación cidadán coma obxectivo”.
Tamén me quedo cas reflexión de Lorenzo Cotino cando no debate da participación “si”, “non” ou “como” apuntou que as administracións non debe confundir a participación con publicar un enderezo de correo electrónico nas súas Webs. Pareceume un recordatorio obvio pero, lembrando algúns dos sitios webs institucionáis polos que naveguei recentemente, pensei que efectivamente as administracións non o teñen tan claro.

Ademáis de Goikolea e de Cotino, había moita máis xente: Xuntas Xerais, Concello de Vitoria e un largo etcétera, que arroupado por compañeiros coma Xavier Fernández, Carlos Guadián, Roc Fages, Bell Llodrá, Clara M. Chu e moitas outras personas que, coa inestimable axuda da cidadanía, deronlle forma ó Decálogo de Vitoria-Gasteiz.

Agora, só resta ir a polo Taller Web 2.0…

Carlos Guadián empezou a escribir sobre o primeiro día do Taller Web 1.0 que os pasados días xoves 19 e venres 20 tivo lugar en Vitoria. A experiencia mereceu a pena, así que unha vez máis o esforzo de Mentxu Ramilo deron os seus bos froitos. O mellor, aparte de facer un decálogo colaborativo de consellos para as páxinas webs das administracións públicas, foi a posibilidade de ver os compañeiros que de cando en cando ímonos xuntando neste obxectivo común de conseguir una sociedade en rede máis asequible e universal. Pero tampoco podo obviar o oportunidade que tiven de coñecer a xente realmente interesante, entre moitos outros, impresionoume José Luis Pardos, a quen moitos galegos lembrarán pola “Guerra do Fletán” en Canadá.

José Luis Pardos era embaixador de España en Canadá cando tivo lugar o Guerra do Fletán. Naquel momento as autoridades canadienses apresaron o barco vigués “Estai” e abreuse unha guerra diplomática entre España e este país. Gracias o encontro en Vitoria con José Luis Pardos,tiven a oportunidade de coñecer máis detalles daquel conflicto que tivo lugar no ano 1995.

Este embaixador foi o primeiro que creou unha páxina web “oficial” para dar a coñecer unha versión dos feitos diferente á que emitían os medios de comunicación, lóxicamente parciáis naquel pais, ante a amenza canadiense de bombardear ós barcos que estaban pescando en augas internacionais fletán. A páxina, que aínda se conserva, é http://www.sispain.org/spanish/ . Recomendo visitala, sobre todo a tódolos galegos que vivimos aquel espisodio con máis ou menos cercanía.

Pero José Luis Pardos, persoa que non deixa indiferente a ninguén, explicou tamén que consigueu poñerlle unha conta de correo electrónico o Rey de España, así como instalar videocomunicados en algunhas das tres embaixadas onde estivo e, como non, ir abrindo camiño nas institucións públicas nesta autopista das tecnoloxías da comunicación.

Con razón, é o embaixador das novas tecnoloxías.

Casualmente atopeime cun párrafo no último libro de Eduardo Punset que alude directamente o que lle aporta a participación ós cidadáns: “Los estudios realizados por los profesores Bruno FreyAlois Stutzer han confirmado los resultados de un experimento con seis mil ciudadanos suizos. Los índices de felicidad aumentan en función del mayor grado de de participación individual de los ciudadanos en las tareas políticas. De hecho, no todos los cantones suizos ofrecen los mismos márgenes de libertad. (…) Se trata de un hecho sorprendente y totalmente incomprensible para los que nunca se ocuparon de velar por la felicidad de sus ciudadanos”.

Unha vez lido este párrafo costa ser consciente de que sexan os propios políticos os que en primeira instancia os que teñan a posibilidade de ofrecerlle ós cidadáns máis ou menos vías de participación, condicionando así os seus “indices de felicidade”. Este argumento parece suficientemente sólido como para obrigar a tódolos poderes políticos a fomentar a participación cidadán na vida pública.

Pero sen embargo, mentras sigan utilizando os medios de comunicación de masas -e aludo sen piedade a televisión, a radio e a prensa escrita- os cidadáns seguirán imaxinando que se non é así (dudo incluso de que o cheguen a plantexar) é porque os políticos, coma sempre, pensan no ben dos seus cidadáns.

¿Cómo non? Se a o poder reside na sobería popular….

Fernando Garrido tivo a amabilidade de pasarme o programa dunhas interesantes xornadas de alfabetización dixital que se van a celebrar en Madrid nos próximos días de febreiro e no que vai participar, entre outros, Antonio Gutiérrez Martín, a quen cito no tíduo do meu blog. É, segundo penso, a primeira vez que se celebran unhas xornadas deste contido en todo o territorio español. En relación co tema, pareceme digno de analise que en esto da “alfabetización” sexan os políticos quenes se atrevan a falar dela como si se tratase dun ben para os cidadáns e coma se eles estivesen nun estado superior de alfabetización.

Pois ben, a realidade di que os representantes políticos (principalmente de adminstracións locais) teñen moito que alfabetizarse dixitalmente…

Estou comprobando que moitos políticos estanse sumando a esto das novas tecnoloxías ou da horrible palabra “Sociedade da Información” para non quedar desfasado. Moitos deles incluso se apuntan a iniciativas de participación cidadán a través de Internet sen ter nin idea da rede.

Que conste que non trato de culpar aos políticos. Realmente, é unha bagoa que teñan interese na participación cidadán e nas novas tecnoloxías pero por prexuicios non se atrevan a dicir que non saben coller un rato.

Pero sí creo que outras das claves para que a democracia participativa a través de Internet funcione ten que contar coa implicación dos representantes, e non só se entende por iso que acepten a participación dos veciños coma un dereito democrático, senón que participen eles tamén coma representantes… e dende logo, se non están alfabetizados dixitalmente a Ciberdemocracia é un imposible.

Por iso considero que cando os máximos poderes públicos falan de alfabetización dixital (e  pensan en colectivos marxinados) deben agudizar o seu discurso, pois non é preciso chegar aos desempregados, os inmigrantes ou a outros colectivos para ver que o analfabetismo dixital está moito moito más preto das súas escalas.

“Esta profunda y casi increíble obstinación de los partidos políticos en seguir adelante con un proyecto que no le interesa a nadie, y que incluso empieza a asquear a todo el mundo, puede explicar, en sí misma, muchas cosas. Por mi parte, cuando me hablan de nuestros <valores democráticos>, me cuesta sentir la emoción requerida; mi primera reacción es, más bien, echarme a reír a carcajadas. Si hay algo de lo que estoy seguro, cuando me piden que elija entre Chirac y Jospin y se niegan a consultarme sobre la moneda única, es que no vivimos en democracia”. Trátase dun párrafo extraído do libro de Michel Houellebecq El mundo como supermercado pero tamén é unha idea moi pensada no ámbito das novas tecnoloxías aplicadas á política…

En certo modo, os que dunha forma ou doutra dedicamos o noso tempo a observar e analizar o proceso de adaptación entre as novas tecnoloxías e a política pensamos que precisamente Internet e as outras ferramentas tecnolóxicas son un bálsamo irreal ao que nos agarramos para pensar que os cidadáns si son importantes para os representantes á hora de tomar decisións de interés xeral.

A realidade é que o noso sistema político otorga na teoría o poder a “soberanía popular” pero na práctica os elexidos “representantes” teñen o poder sobre moitas máis cousas das que en principio os cidadáns quixeran.

As consultas populares levadas a cabo (a través das novas tecnoloxías) ata o momento foron bastante insignificantes para o interés popular (por exemplo, Madrid Participa) e iso quere dicir que se non hai materia de interés para os cidadáns pois non hai participación.

¿Qué administración será primeira valiente en usar as novas tecnoloxías para deliberar e decidir en que se envisten os orzamentos dunha comunidade?

Seguiremos esperando….

Éste é o tíduo dunha noticia que o diario dixital de Novas Tecnolóxicas de Galicia Código Cero publica hoxe sobre o obradoiro que varias institucións vascas están a facer para mellorar as súas páxinas web e no que pode participar tódolos cidadáns interesados. É unha iniciativa de deliberación e traballo en conxunto.

Teño que resalta qué un traballo totalmente colaborativo que varios investigadores, co impulso de Mentxu Ramilo, estamos facendo totalmente de balde co único propósito de que as institucións sí escoiten á cidadanía.

Esperamos que a iniciativa contaxie a outras institucións. O noso esforzo sería, nese momento, compensado.

Os compañeiros de Código Cero, grazas polo voso apoio.

Información de Código Cero:

Taller Web 1.0: un proxecto para mellorar as webs públicas facendo falar á cidadanía
Que ocorre se os cidadáns opinan sobre as webs das súas institucións públicas? Non sería unha boa cousa que fosen os propios usuarios os que decidisen o rumbo a seguir polos servizos que as administracións poñen na Rede e que, a fin de contas, son a cara visible das administracións? Pola xornalista galega (e colaboradora nosa) Eva Campos soubemos da existencia da iniciativa TallerWeb 1.0, na que ela está implicada de xeito directo. Trátase, polo tanto, dun proxecto que se está a levar a cabo en Euskadi e que vai orientado a mellorar na medida do posible os portais de diversas institucións públicas vascas, como por exemplo o Concello de Vitoria-Gasteiz, o Parlamento vasco, as Xuntas Xerais de Álava, o Sistema Nacional de Bibliotecas de Euskadi e o propio Goberno vasco.A iniciativa, organizada pola Asociación Internet & Euskadi, está a piques de entrar na súa segunda fase, cun obradoiro a celebrar entre os días 19 e 20 de xaneiro e que será como a colleita (no real) de todo o cultivado ata este momento en Internet (no virtual). E que é iso que se cultivou? Pois é o seguinte: unha longa listaxe de suxestións e propostas emitidas pola cidadanía internauta en xeral co fin de mellorar as webs públicas que, dalgún xeito, máis preto lle quedan.
Todo isto culminará, polo tanto, no Centro Montehermoso de Vitoria-Gasteiz, nas devanditas xornadas, cun gran encontro (cara a cara) entre usuarios, expertos en novas tecnoloxías e representantes das institucións. Logo, cando xa non quede ningún dos participantes sen expresar a súa opinión, traballarase en algo que será coma o resumo de toda a iniciativa, o Decálogo de Vitoria-Gasteiz, un manifesto por puntos ó que sen dúbida acabará dirixíndose a atención doutras asociacións de internautas do territorio español.
A xornalista galega Eva Campos, unha das catro persoas encargadas da leva-las rendas do obradoiro e da redacción do devandito decálogo, púxonos ó tanto do significado e obxectivos deste proxecto: trátase dun espazo virtual e presencial de encontro entre profesionais das institucións públicas vascas, do mundo universitario e profesional e a cidadanía en xeral para que o intercambio de ideas e propostas permita mellorar a presenza das institucións públicas na Rede e avanzar no traballo colaborativo. A finalidade de todo isto? Garantir unha boa utilización das tecnoloxías por parte das administracións e que non sexan, así, unicamente táboas de anuncios, albumes de fotos ou saúdos dos alcaldes, senón servizos útiles e accesibles que fagan a vida dos cidadáns máis doada e, por outra banda, traballen a prol de superar a fenda dixital (dito doutro xeito: haberá máis persoas conectadas a Internet se de verdade hai uns poderes públicos que entendan que as súas webs e as sedes onde desenvolven as funcións son a mesma cousa).