Xornalismo cidadá no Correo Galego

Levo varias semanas observando a páxina web de El Correo Gallego e opción de que os lectores poidan publicar comentarios. Paréceme unha sabia decisión chea de dosis de humildade (o que tantas veces lles/nos falta ós xornalistas).

O diario El Mundo alardea de ser o primeiro “sitio Web español que permitiu que os lectores valorasen a importancia e transcendencia das noticias” (algo que ahora é ben superado por Meneame ou Chuza, a modo de exemplo).

Pero o que está a facer El Correo Gallego (algo que tamén fai 20minutos) é na miña opinión moito máis importante: Trátase de darlle importancia e credibilidade ó que din e poden aportar os cidadáns. Algo que outros moitos (entre os que están tódolos diarios coñecidos de Galicia) aínda non fan.

www.elcorreogallego.es

E o resultado é interesante sobre todo para as informacións de ámbito local:

* Fai uns días o diario do que estamos falando publicou unha nova dun veciño que tivo una accidente nunha praia dunha comarca galega. O xornalista publicou uns datos e foron detallados por varios veciños testemuñas que estaban na zona. Que validez ten esta información cidadá? Neste caso, para min, moita más que a que pode precisar o xornalista que publicou o que a Cruz Vermella ou Protección Civil lle indicou.

* Por outro lado está aquela información que permite un debate sobre un tema concreto, por exemplo: a situación política dun municipio.

Paréceme que esta forma de facer xornalismo de El Correo Gallego terá que ser exportada a outros medios, creo que o voto de confianza que lle da este xornal ós seu lectores a través da web debe ser tida en conta.

Pd. Fixen a proba en diversas ocasión emitindo os meus comentarios as novas para ver se eran censuradas e canto tempo tardaban en publicarse. Ningunha delas foi retirada (ningunha era ferinte e insultante) e o comentario que máis tempo tardou en actualizarse foi un de catro minutos.

Participación anónima o non?

Cando falamos de participación cidadá unha das primeiras bases que se cuestiona e si debe ser anónima ou se os participantes se han de identificar para tal fin.

Hoxe viña lendo  no metro un artigo dun brasileiro sobre a ‘Democracia e Internet como esfera pública virtual’ que aborda precisamente esta cuestión: “Algúns autores defenden que este anonimato contribúe para establecer unha condición máis paritaria de participación no debate, xa que as desigualdades do mundo real (estereotipos culturais, de xénero, papeis sociais, diferencias de estatus, etc.) sofren un apagamento”.

O que este autor ven a dicir é que cando un cidadán participa nun ambiente libre de medo, intimidación ou ó ríduculo a deliberación é moito máis rica.

Está claro que o anonimato pode ir en detrimento da participación dos representantes pero a identificación vai en contra dos cidadáns. Obviamente, a identificación inflúe, non só na variedade dos puntos de vista que apunta o autor mencionado, senón tamén na representatividade da participación: cando os cidadáns se teñen que rexistrar é menor o número deles que participa.

Sen embargo, está demostrado que cando un participa de forma anónima (se se entende por anónimo Internet…) faino de modo moito máis paisonal, dicindo incluso cousas que un non pensa exactamente, tórnase, entón, máis impulsivo.

Estamos, sen dúbida, ante un problema á hora de propoñer canles de participación cidadá.

Se ben é certo que os cidadáns, en termos xeráis, aínda teñen que ‘madurar’ (tamén informarse e ser máis modestos á hora de enfrentarse a un proceso deliberativo para a participación) tamén o é que  os representantes escúdanse neste argumento para rexeitar a maioría das formas de participación cidadá en Internet. Aínda, cidadáns e políticos, teñen que percorrer este recorrido.

Las Ideas

www.lasideas.esDespués del recibimiento de Carlos Guadián (que me involucra en interesantes iniciativas) y de César Calderón me sumo a Las Ideas con mucho ánimo.