Cidadáns participativos, cidadáns máis felices

Casualmente atopeime cun párrafo no último libro de Eduardo Punset que alude directamente o que lle aporta a participación ós cidadáns: “Los estudios realizados por los profesores Bruno FreyAlois Stutzer han confirmado los resultados de un experimento con seis mil ciudadanos suizos. Los índices de felicidad aumentan en función del mayor grado de de participación individual de los ciudadanos en las tareas políticas. De hecho, no todos los cantones suizos ofrecen los mismos márgenes de libertad. (…) Se trata de un hecho sorprendente y totalmente incomprensible para los que nunca se ocuparon de velar por la felicidad de sus ciudadanos”.

Unha vez lido este párrafo costa ser consciente de que sexan os propios políticos os que en primeira instancia os que teñan a posibilidade de ofrecerlle ós cidadáns máis ou menos vías de participación, condicionando así os seus “indices de felicidade”. Este argumento parece suficientemente sólido como para obrigar a tódolos poderes políticos a fomentar a participación cidadán na vida pública.

Pero sen embargo, mentras sigan utilizando os medios de comunicación de masas -e aludo sen piedade a televisión, a radio e a prensa escrita- os cidadáns seguirán imaxinando que se non é así (dudo incluso de que o cheguen a plantexar) é porque os políticos, coma sempre, pensan no ben dos seus cidadáns.

¿Cómo non? Se a o poder reside na sobería popular….