Vivo con estupor a aparición da cantidade e continuos aparellos tecnolóxicos que están a saír nesta pre-campaña electoral para darlle ese toque recalcitrante de modernidade que, ao meu entender, se ve con pouco siso. O que pretende ser unha marabilla de incorporación da tecnoloxía (ou como algúns lle chaman, da web 2.0) á campaña electoral convertese nun escenario de ruído onde un usuario se perde. É un dos grandes riscos desta era tecnolóxica.

Un deputado publica no seu blogue a súa perplexidade ante unha nova dun xornal onde o acusan de ser un dos parlamentarios da Cámara Baixa que menos iniciativas presentou durante a VIII Lexislatura. Esa acusación (que denota un grandísimo descoñecemento da actividade parlamentaria, xa que un deputado no se adica só a presentar iniciativas) está baseada nun portal ‘Discursia.com‘ que, ademais de revelar esta información, ofrece aos usuarios a posibilidade de contactar (vía correo electrónico e participando nun foro) cos deputados. Hai que ter claro que ninguén, segundo parece, lle comunicou aos deputados que se ía por en marcha esta iniciativa, e convidalos a participar; Entón, como se vai esperar que participen se nin saben que existe este portal?

Cando se pretende unha verdadeira intención participativa hai que implicar a cidadáns, a políticos e a mediadores (ao menos, nos comezos). E o máis difícil non é que participen os cidadáns (que tamén) senón convencer aos políticos de que estean aí, escoitando as suxestións, as críticas e as peticións dos usuarios. E iso require de moita planificación, moita preparación previa. E, por suposto, de moita labia.

Nestes tempos da Sociedade da Información como casi toda actividade off line ten a súa repercusión on line tomo man desta desatendida weblog para reclutar interesados:

Co apoio da Casa de Galicia en Madrid estamos tratando de facer un grupo de mozos/as galegos que vivan en Madrid coa finalidade de falar e compartir intereses ou desistereses.

Xa imos sumando, pero como somos unha chea deles, se hai algún por ahi interesado/a non ten máis que dar aviso.

Xa están esquencidas as pasadas eleccións municipais (aínda que en Navarra anden a voltas co tema) e por ese motivo sería interesante ver cantos daqueles candidatos á alcaldía en Galicia [que recollemos nun wiki en chuza] conservan a súa bitácora ou confirman definitivamente a nosa hipótese de que a weblog era unicamente unha ferramenta máis da súa estratexia política para acadar (ao parecer) máis votos.

Dun primeiro vistazo pódese pensar o que xa outros compañeiros blogueiros dixeron fai tempo (e-Xaps): trátase dun tema de marketing político.

En Galicia o tema é o seguinte: Efetivamente, algúns dos blogs que se recollen nese directorio pechan as entradas cun “Grazas a todos” (Rocío da Igrexa Prego) outros con temas que non semellan unha despedida pero que non se actualizan dende o mes de maio (Juan Juncal). Pero, afortunadamente, hai un importante número de políticos que conservan (a mes de xullo-agosto) as súas weblogs actualizadas [Silvia Carreño, Ánxela Franco, Miguel R. Carnota, Iván Puentes, entre outros]. Polo que me toca, teño que citar ao (agora) alcalde de Noia quen no só manten a súa bitácora senón que a actualiza puntualmente (e incluso varias veces ao día). A segunda cuestión que teríamos que ver aquí e cantos deles responden as consultas dos seus cidadáns nos comentarios que lle formulan.

Por tanto, non está tan claro que a maioría dos políticos galegos que crearon a unha weblog como candidatos as pasadas eleccións municipais se despreocupen agora delas. Será que Galicia está a romper a regra?

Unha idea retórica acorde co lecer:

A participación cidadá é vital para a saúde da democracia, si un medio de participación directa e accesible como Internet non é utilizado, unha gran oportunidade para incrementar a participación será perdida

Esta mañá o Congreso dos Deputados estrenou a súa nova web. Aos que navegamos a miúdo por ela víasenos hoxe un tanto despistados, aínda que nin hai que dicir que o troco foi para mellor. Máis alá das consideracións técnicas e de deseño creo que supón un pequeno “gran fito” dentro do proceso que esta cámara iniciou co obxectivo de acadar unha maior transparencia e proximidade co cidadán.

Días antes de iniciarse a campaña electoral decidimos reagrupar nun wiki aos políticos galegos que contaban cun blog. Agora, cando xa as augas propogandísticas con ansias do poder se van calmando, sería interesante ver cantos desas bicátoras están absolutamente ignoradas.

Isto ven a ligazón dun dos temas que estou bolando nos últimos meses -é o que ten fecharse para facer una tese….- a razón de que, probablemente, de todos os grupos de representantes políticos o que comprende aos partidos políticos é ao que con máis evidencia se lles ve os pasos estratéxicos na Rede. Para dicilo doutra forma, que outros representantes aparecen entusiasmados na Rede e desaparecen con tanta falicidade?

Despois dos resultados electorais os dous grandes partidos políticos desta democracia nosa anda rifando porque quen gañou as eleccions. Parece incríble pero como xa apuntaban algúns medios de comunicación “todos gañaron”. A min dame un pouco de mágoa ver que ningún dos principais políticos fixo alusión a enorme abstención nestes comicios municipais.

O PSOE tivo 7.758.093 votos (en total)

O PP, 7.914.084 votos

E nada menos que 12.773.269 cidadáns non votaron.

Alem de causas externas a vontade dalguns, un gran número destes cidadáns non votou por desinterese, por non estar conforme coas alternativas e por outra serie de razóns semellantes.

Supoño que, canto menos, este dato merece unha reflexión e unha explicación dos nosos políticos..

A participación cidadá a través das NTIC figura nalgúns programas políticos como unha nota máis de “estar á moda”. É curioso o que -por exemplo- o PSOE de A Coruña inclúe no seu programa:

Medidas para favorecer la incorporación individual de la ciudadanía en la construcción de la ciudad:

_ Desarrollar y diversificar canales y espacios para facilitar la participación de las personas a título individual.

_ Aprovechar la potencialidad que ofrecen las nuevas tecnologías de información y comunicación para propiciar la participación individual.

_ Facilitar la colaboración voluntaria de personas en la realización de actividades de interés para la ciudad

_ Promover la participación de las personas usuarias de los servicios públicos municipales para mejorar sus prestaciones

Unha proposta deste calibre, tan vaga e imprecisa, tórnase máis un tanto que semella catro liñas para incluir as NTIC e participaicón no programa que un verdadeiro desexo de conciencia para integrar ambas parcelas.

Levo varios días afastada da realidade virtual tratando de dixerir unha chea de programas electorais para ver que tipo de contratos me ofrecen firmar estos políticos. Fixen unha pequena proba e comprobei cantos dos webs dos partidos que se presentan as eleccións na cidade de A Coruña e na de Madrid tiñan publicado o seu programa electoral. A verdade é que só uns cantos (IU de Madrid, por exemplo) tiña algunhas dicas pero non o programa completamente colgado, salvo o PSOE á Comunidade de Madrid.

 A segunda proba foi enviar un e-mail solicitando o programa a aqueles partidos que non o tiñan colgado e… Despois dunha semana e media todos os partidos de A Coruña me remitiron o programa e de Madrid só IU. Os que mandaron o programa fíxeronno dentro dos tres primeiros días e dende entón estou lendo o contido deles para ver qué ofertan…. (democracia competitiva) 

Estiven tentada a enviar un e-mail a algunos dos meus colegas para ver cantos deles van votar e cantos leron o programa electoral dos respectivos partidos. Logo  pensei que sería un pouco malvado, nada máis que para calmar a miña curiosidade así que sumín da prática, ainda que conservo a curiosidade. Sería interanse ver cantos dos cidadáns len os programas electorais, tendo en conta que ésta é a día de hoxe a única prática participativa que temos nesta democracia e os programas son contratos que os políticos se comprometen (digo comprometen) a cumplir.

Aparte dos contidos, este pequeno tanteo amosoume que os partidos canto máis grandes, canto máis “Aparato de partido” -como pode ser o caso do PP e do PSOE de Madrid- máis lonxe está do cidadán. Canto máis profesionalizado o político, máis lonxe do cidadán… Xa o dicía Sartori.

Seguirei lendo ainda que, unha vez máis, penso que xa teño decidido que vou facer nas próximas eleccións.

Hoxe é a pegada de carteis.

A maioría dos partidos levan máis dun mes xa con eles pegados.